Ik fotografeerde er voornamelijk de graven van schrijvers, die een plaatsje op het ereperk hadden verworven. Niets kon mij toen doen vermoeden dat nog geen 3 maanden later Wilfried en Michel daar ook zouden liggen…

Meer foto’s zijn te vinden onder de TAB “De dood gekiekt”. Naast de schrijvers een paar politici, een zanger, twee door fascisten vermoorde socialisten, een journalist …

Het kerkhof werd in 1683 opnieuw aangelegd, omdat er op het plein voor de kathedraal geen plaats meer was om de doden te begraven, en Freiburg bovendien door de vestingstad Vauban werd afgesneden.

Tot het jaar 1875 werden er belangrijke burgers van Freiburg, ambachtslieden, edelen en gesneuvelde officieren en soldaten begraven. Een selectie van bekende namen zijn Karl von Rotteck, Johann Christian Wentzinger, B. Herder en Greiffenegg.

In het midden van de begraafplaats staat een kapel die uit 1757 dateert. Deze oude kapel werd waarschijnlijk tijdens de belegering van Freiburg in het jaar 1744 zwaar beschadigd. Er is een muurschildering aanwezig die mogelijk van de hand van de kunstenaar Johann Christian Wentzinger afkomstig is.

Helaas werd de kapel tijdens de Tweede Wereldoorlog gebombardeerd, maar werd in tegenstelling tot de rest van de wijk Neuburg, niet volledig vernield.

Het graf van de op 17 jarige leeftijd overleden Caroline C. Walter kreeg bekendheid omdat het tot op de dag van vandaag altijd versierd is met verse bloemen. Deze traditie is waarschijnlijk eerst door een treurende geliefde of bewonderaar in gang gezet en later voortgezet door anderen.

Zie de TAB “De dood gekiekt” voor een 50-tal foto’s van dit unieke kerkhof.

Het kerkhof van Damme

Onze Lieve Vrouwekerk

De toren van de Onze-Lieve-Vrouwekerk van Damme overheerst het polderlandschap. De kerk is één van de bekendste monumenten van Damme; dit komt vooral door de platte toren. Kerken met platte torens zijn uniek en komen bijna uitsluitend in deze streek voor.

De grote trots van de kerk zijn ongetwijfeld de houten apostelbeelden uit de 13e eeuw. Als bij wonder hebben ze de geuzentijd overleefd. In het midden van het kruisaltaar staat het mirakelkruis; volgens de legende werd het door Damse vissers uit de zee gevist. Dit kruis wordt jaarlijks in de Heilige Bloedprocessie van Brugge meegedragen. Verder zijn er fragmenten van 14e-eeuwse muurschilderingen, een barokke biechtstoel (17e eeuw) uit de Sint-Donaaskathedraal die in 1801 werd afgebroken door de Fransen, de Heilige-Sacramentskapel (1485), het Sint-Annaaltaar (16e eeuw) en andere oude altaren en nog veel meer. Er is geen betere manier om te weten wat er allemaal te zien is dan het zelf te gaan ontdekken. Voor de liefhebbers: er zijn ook nog een aantal heel oude grafzerken te vinden in de kerk.

Bron: www.damme-online.com

De volledige collectie vindt u onder de TAB De Dood Gekiekt.

Van de website over Schoonselhof:

Dankzij het initiatief van de Antwerpse Schepen voor Cultuur Frans Van Kuyck werd het Schoonselhof in 1911 door de stad verworven om te dienen als laatste rustplaats voor de doden. Daarvoor had het domein al een rijke geschiedenis.

De naam Schoonselhof zou afgeleid zijn van Jan van Wilrike, gezegd van Sconsele (1319). Eertijds zou er, nabij de Schansvelden, een hoeve genaamd Sconsele bestaan hebben. Sconsele zou staan voor “schoon”, mooi en “zele” voor huis of moerassige, vochtige grond.

Het eigenlijke kasteel Schoonselhof was aanvankelijk een “huis van plaisantie”, in de 16e eeuw een buitenverblijf van in Antwerpen gevestigde, vermogende kooplieden, en het domein lag in de heerlijkheid Wilrijk. Sinds 1540 kende het Schoonselhof een twintigtal eigenaars. In 1871 wordt Julius Moretus de laatste kasteelheer van Schoonsel. Hij sterft ongehuwd in 1911 en de stad Antwerpen koopt het landgoed van 84 hectare voor 806.799,10 frank en 58.000 frank beschrijvingskosten en bestemt het tot begraafplaats.

De aankoop was het onrechtstreeks gevolg van een decreet van keizer Jozef II. Dit edict van 26 juni 1784 maakte een einde aan begravingen in kerken en op kerkhoven. De nieuwe begraafplaatsen dienden buiten de stadskern opgericht. Het Groenkerkhof, thans Groenplaats, verdween, Stuivenberg, nu Stuivenbergplein, werd ingericht als stedelijke begraafplaats, Kiel als parochiale. Sint Willibrorduskerkhof en Sint Laurentiuskerkhof bestonden al. Sint Willibrorduskerkhof verdween in 1886 gedeeltelijk, toen de nieuwe kerk werd opgetrokken, en werd volledig ontruimd in 1891. Sint Laurentiuskerkhof, daterend van begin 18de eeuw, verdween eveneens eerst gedeeltelijk en werd in 1928, wanneer de Sint Laurentiuskerk opnieuw vergroot werd, volledig gesloten. Stuivenberg werd gesloten op 1 januari 1875, maar het duurde nog tot 1895 vooraleer de begraafplaats volledig opgeruimd werd. Vanaf 1875 nam Kiel de rol van de gesloten stedelijke begraafplaats Stuivenberg over. De Kielbegraafplaats werd op 1 juni 1936 voor begraving gesloten. Op 14 juni 1952 werd het opengesteld als park.

Sinds 1 september 1921 is Schoonselhof een openbare begraafplaats.

“Pas vanaf 1804, na het verbod van Napoleon rond kerken te begraven, heeft Sint-Fredegandus aan belang gewonnen. De kerkhoven in de stad, zoals Willibrordus of ‘t Groen Kerkhof op de Groenplaats, gingen dicht. In de plaats kwam het Kielkerkhof, maar de katholieke adel en burgerij werden liever niet begraven in niet-gewijde grond en met hun voeten in ‘t water. Het kerkhof liep nogal eens onder. Beroemdheden op Sint-Fredegandus zijn volksvertegenwoordiger en mentor van Hendrik Conscience Jan De Laet, oud-burgemeester Alfons Hertogs, Jos Schadde, architect van onder meer de Oude Beurs en graaf Gérard Legrelle.”

Toch liggen er heel wat monumenten in puin. En is de begraafplaats wegens veiligheidsredenen na de diensturen gesloten voor het publiek. Er is dus nog heel wat werk aan de winkel.

U vindt 34 foto’s indien u de TAB “De Dood gekiekt” opent, bovenaan de pagina.

Ik bezocht het kerkhof in 2006 en nam er een paar foto’s. Hier is er één van. De rest is terug te vinden onder de tab “De Dood Gekiekt”.

Het gedicht op de grafsteen is van Rainer Maria Rilke:

Der Tod ist groß.
Wir sind die Seinen
lachenden Munds.
Wenn wir uns mitten im Leben meinen,
wagt er zu weinen
mitten in uns.

(“Schlussstück” uit: Das Buch der Bilder, 1902)