We logeerden in het Apartment-Hotel Bonobo, dat wel sober bemeubeld was maar daarentegen massa’s ruimte bood. De meeste hotelkamers bezorgen me claustrofobie, maar daar had je hier geen last van: een slaapkamer, een badkamer, een kitchenette, en een ruime eet-zitkamer. Bovendien in het hart van de stad gelegen, met vriendelijke eigenaars. Wat wil je nog meer!

We hebben de eerste dag een stadswandeling van 5,5 km gedaan “Monumentaal Brugge“, waarvan me de St.-Salvatorskathedraal, de gebouwen op de Markt (uiteraard), de Vismarkt (waar we een café vonden zonder andere toeristen én een goed visrestaurant), de Onthaalkerk Onze Lieve Vrouw en het Begijnhof als klassiekers zijn bijgebleven.

De dagen daarop gingen we buiten Brugge, dus moeten we zeker nog eens terugkomen om de musea te bezichtigen. Bovendien biedt de website van de stad Brugge nog drie andere individuele wandelingen aan. Enige min-puntjes:

• enorm smalle trottoirs (en op straat lopen is levensgevaarlijk),
• als je fatsoenlijk wil eten moet je diep in de geldbeugel tasten!

We brachten een bezoekje aan de Brouwerij De Halve Maan, die al in 1546 vernoemd werd, en waar “Brugse Zot” gebrouwen wordt. We hebben uiteraard het zalig vocht ter plaatse geproefd. Andere geestrijke dranken van hoge gisting (niet noodzakelijk Brugs) waren Lesage, Brugse Tripel, Tripel Westmalle, Karmeliet (uit Dendermonde)…

Op vrijdag huurden we een fiets bij Eric Popelier en gingen we via de Dammepoort langs de Damsevaart naar Damme. Dat noemt zich tegenwoordig een boekendorp, maar dat viel vies tegen. Het ontnam me in ieder geval de zin Redu te bezoeken. Hoewel de kerk theoretisch tussen 10 en 17 uur toegankelijk was, was ze potdicht. We bekeken het stadhuis en omstreken, maar zagen af van de stadswandeling wegens niet interessant genoeg. Dus dronken we een koffie, staken de Damse Vaart over en fietsten via Oostkerke en Hoeke naar Sluis. Het Nieuwsblad heeft hier een fraai artikel over, mét routebeschrijving (wel niet tot Sluis). Als PDF te downloaden op www.nieuwsblad.be/extra/regio/zomer/AntwerpenBruggeGent.pdf .

Een andere goede beschrijving vind je bij de toptien van de fietstochten van Arco. Zoek daar “Bij Lamme Goedzak op de Trappers” http://www.wandelenarco.be/html/home.asp?t=n.

In Sluis dronk ik een Hasseltse koffie (ja, ik weet het, maar Sluise koffie bestaat niet …) en dat was een opstekertje voor de terugrit, waar we een venijnige zijwind hadden en bijna niet vooruit gingen. Naderhand was ik toch zo fier als een gieter: mét operatieband aan toch 40 km gefietst!

De zaterdag was een treinendag. Eerst gingen we naar Lissewege waar we de O.L.Vrouw-Bezoekingskerk (13e eeuw) bekeken. Daarna wandelden we naar Ter Doest, onder hevig gemor van de Huisdraak, omdat het einde van de weg nooit in zicht kwam. Daar stond ooit in de 12e eeuw een Cisterciënzerabdij, waarvan nu nog een enorme gotische tiendenschuur overblijft (13e eeuw), een deel van de abdijhoeve met duiventoren (1651) en een grote toegangspoort (1662).

Interessant was ook de overvloed aan beeldhouwwerken, zowel in Lissewege als in Ter Doest. Via het Lisseweegs Vaartje belandden we terug op het uitgestorven perron. We reden verder naar Zeebrugge waar we in the middle of nowhere uitstapten en zowaar op een bijna verlaten strand belandden, waar het helemaal niet naar de zee rook overigens.

Over dat stand stapten we Zuidwaarts tot Blankenberge, waar we de kusttram tot Oostende pakten. Kusttrams zijn zeer gevaarlijk voor mensen die mijn beroep uitoefenen, een collega is er al eens ondergesukkeld en was morsdood. In Oostende rook het iets zilter dan in Zeebrugge, maar echt niet zoals ik me de Noordzee herinner (ik was er in jaren niet meer geweest).

Op de website van de Stad Oostende staat overigens een stadswandeling. Maar omdat we toen we door de straten slenterden een bende Jezusfreaks tegenkwamen, die luid zingend de komst van De Here aankondigden, had ik mijn portie al gehad. Jezus redt, Jezus redt, alle mensen opgelet, Jezus redt, Jezus redt, enkel door ‘t gebed (Robert Long). Op de trein terug kregen we te maken met een uiterst vriendelijke kaartjesknipper, zo’n lieve ambtenaar heb ik al lang niet meer tegengekomen, die heeft geen Jezusfreaks nodig om naar de hemel te gaan!

Zondag keerden we huiswaarts via Kortrijk, waar we niet te lang bleven, want we hadden allebei slecht geslapen. We bekeken het Belfort en het Begijnhof, liepen even het stadhuis in, bezochten een aantal kerken en slenterden langs de Broeltorens. Toen hadden we het wel gehad. In een overvolle trein terug naar Antwerpen. Oost-West, thuis ….

De vier foto-albums mbt dit week-end vindt u bovenaan bij Stadsfoto’s (Brugge, Lissewege en de Zee (Zeebrugge, Blankenberge, Oostende) en Kortrijk en bij Fietsfoto’s (Damme-Sluis)

Lier, dat blijkt een saaie stad te zijn, een verwaarloosde stad bovendien. Beschermde monumenten die elk moment kunnen instorten; met kapotte ruiten. Kerken die “gerestaureerd” worden – beëindigingsdatum september 2007, maar je ziet maar 2 man op de stellingen en het werk is nog niet voor 10% gedaan. Tussen de middag is St. Gummaris gesloten; in Lier pakt God blijkbaar een uitgebreide middagpauze. Het Begijnhof is Unesco Werelderfgoed, maar ook daar kan het onderhoud veel beter. De markt is het toppunt van banaliteit, met een paar slecht geassorteerde gevels en voor de rest één reusachtige parkeerplaats. Koning auto regeert.

Ik vraag me af of deze stad wel bestuurd wordt. Of brengt het gemeentebestuur de tijd door met elkaar vliegen af te vangen? Van goed bestuur is hier in ieder geval geen sprake. Na drie uur verliet ik zwaar ontgoocheld dit onheilspellend oord, met het vaste voornemen er nooit meer terug te komen.

Zoals gebruikelijk vindt u nog wat foto’s onder “Stadsfoto’s”

“Ik begrijp er niks van”, zegt de 18-jarige R.M. “Ik was liedjes aan het beluisteren op de mp3-speler die in mijn gsm zit. De muziek klonk overigens véél minder luid dan het gemiddelde gsm-gerinkel.” De agenten dachten er blijkbaar anders over. “Het kan de rust van de omstanders (sic) storen”, noteerden ze in hun pv. (Bron: HLN)

Nu ben ik een absolute tegenstander van gsm’s, ik haat de idioten die elke dag op de trein hetzelfde zinnetje brouwen “Hallo, ik zit op de trein, hoe gaat het met u?” en vervolgens de meest debiele platitudes door het toestel sputteren, stamelen en kwijlen en zich gedragen alsof ze daardoor een orgasme beleven. Overigens, een studie heeft uitgewezen dat de hersenen van mensen die vaak mobiel bellen trager zijn dan die van minder frequente gsm-gebruikers – je ziet het eraan! Maar wat de dienders van Mechelen hebben gepresteerd is al even stompzinnig.

Ik hield dit in gedachten toen ik vrijdagmiddag naar dit stadje afzakte. Ik heb nogal een luide stem en volgens enkele collega’s een “bulderende lach”. Dat kan de rust van de medemens verstoren. Hellup!

Maar ik had mijn fototoestel bij, dus was ik een toerist en onschendbaar. Na een paar kerken bekeken te hebben, en het Groot Begijnhof te hebben doorkruist (het belfort van de lakenhalle, het belfort van Sint-Rombouts en voormeld Begijnhof zijn door UNESCO uitgeroepen tot werelderfgoed) zakten we alras af naar een terras op de grote markt en na één zware pint belandden we op de wat minder toeristische Vismarkt, alwaar ik mij tegoed heb gedaan aan de Carolus tripel en later aan een niet al te best gelukte pastaschotel met Thaise accenten. Het stadje blijkt uitstekend geschikt te zijn voor een dagje uit. Het is overigens opvallend hoeveel beschermde monumenten het telt.

Mechelen heeft bovendien een uitstekende toeristensite: http://www.inenuitmechelen.be/toerisme/bezienswaardigheden.phtml, dus ga ik hier niets herhalen van wat u daar kan vinden. Bekijk de foto’s onder citytrips maar even (ze zijn niet altijd even scherp maar dat komt omdat ik mijn fototoestel nog moest “doorgronden”, vooral bij de binnenopnamen in kerken).

Onder de TAB “Stadsfoto’s” vindt u nog 18 foto’s.

Met de ontdekking en winning van kolen kwam de stad tot bloei. Heel wat monumenten herinneren nog aan deze periode. Bochum is vooral bekend om het Bergbau-Museum, dat in 1930 werd opgericht. De 68 meter hoge schachttoren van de vroegere mijn behoort tot de waardevolste bezienswaardigheden van de stad. Onder de toren zit een museum, die wereldwijd het belangrijkste in zijn soort is. Bijna 500.000 bezoekers laten zich jaarlijks over de geschiedenis van het Bergbaus informeren. Wij maakten daar ook deel van uit en daalden af in de mijn voor een bezoek van ongeveer 1,5 uur, waarna we het bovengrondse museum nog bekeken! De huisdraak is afkomstig van een mijnstreek, vandaar …

Ook de St Peter & Paul kerk is bijzonder. De kerk dateert uit de tijd van keizer Karel de Grote en de 68 meter hoge toren wordt gezien als het symbool van de stad. In de kerk zijn talloze kunstwerken uit verschillende perioden te bewonderen. Verder is er natuurlijk het Bochumer stadhuis (Rathaus). De bezienswaardigheden zijn de fonteinen in het Binnenhof en de grote klok.

Daarnaast is ook het Kunstmuseum van Bochum de moeite waard. De kunstcollectie bavat expressionistische meesterwerken en Duitse en internationale kunstwerken uit de periode na 1945. Representatieve werken van de COBRA-beweging, vrije kunst uit Duitsland en Frankrijk en stukken van o.a. Francis Bacon en Roberto Matta behoren tot de hoogtepunten.

Daarna kun je bijkomen in het stadspark, dat is aangelegd in de stijl van een Engelse tuin. Ook de botanische tuin bij de universiteit is een aanrader. Bezoek onder meer het tropische huis en de Chinese tuin, waar ook enkele bijzondere bezienswaardigheden te bewonderen zijn.

Nog wat extra foto’s zijn te vinden onder de TAB Stadsfoto’s. Ik heb een aantal foto’s van Wikimedia moeten lenen, omdat ik er die dag geen zin in had en veel te weinig foto’s gemaakt heb… Er zitten er wel twee bij waar Pietje de Dood zich weer manifesteert…

Ik heb er dan ook eind 2006 gedurende drie dagen bijzonder humeurig rondgelopen. We bezochten er onder meer een dierentuin (typisch tijdverdrijf bij gebrek aan beter), een kerkhof, het gotische Rathaus en de Dom.

De Dom van Aken was het eerste Duitse monument op de Werelderfgoedlijst van de UNESCO en was gedurende 400 jaar de grootste kerk ten noorden van de Alpen. In deze kerk bevinden zich de tombes van Karel de Grote en Otto III. Ook worden hier de relieken bewaard die Karel de Grote in 799 ter inwijding van zijn koninklijke kapel vanuit Jeruzalem had laten overbrengen: de windselen van het Kind Jezus, de lendendoek van Jezus Christus, het kleed van de Maagd Maria en de doek waarin het hoofd van Johannes de Doper gewikkeld zou zijn geweest. Hierdoor kreeg de Dom van Aken een religieuze betekenis als bedevaartsoord en ontstond een pelgrimage. Nog steeds komen elk jaar duizenden geloving naar Aken voor de toning van de relieken. De eerstvolgende Heiligdomsvaart in Aken is in 2014.

Nog te bezichtigen:

• De Domschatzkammer (ingang buiten de Dom). De schatkamer van de kathedraal van Aken geldt als de belangrijkste kerkelijke schatkamer ten noorden van de Alpen.
• Het stadhuis – Aan het begin van de 14e eeuw kreeg de Akense burgerij de resten van de keizerpalts in handen. Op de fundamenten daarvan werd het gotische stadhuis gebouwd…
• Het Suermondt museum dat een belangrijke collectie beeldhouwwerken van de 13de tot de 18de eeuw bevat.
• Het Couvenmuseum – een apotheek met meubilair en huisraad uit de tijd van 1740 tot 1840

Aken is tenslotte een officieel kuuroord dankzij zijn minerale chloor- en zwavelhoudende bronnen. En voor de gokkers is er natuurlijk het casino! Aan mij niet besteed…

Nog wat foto’s van de stad en de dierentuin vindt u onder het tabblad “stadsfoto’s”.

Conclusie: 1 dag volstaat ruimschoots.

Op een van de heuvels staat de Romaanse Kaiserdom met zijn vier torens. Hij vormt het hart van de stad en is het belangrijkste kunstwerk in de wijde omtrek. Hier ligt Hendrik II, de laatste Ottoonse keizer van het Heilige Roomse Rijk, begraven. Hij was in 1007 de stichter van het bisdom Bamberg, dat tegenwoordig een aartsbisdom is. Beroemd is de Bamberger Dom vooral vanwege de Bamberger Ruiter (rond 1235), het oudste ruiterstandbeeld in Duitsland sinds de klassieke Oudheid. Uniek zijn bovendien het Weihnachtsaltar (vleugelaltaar 1520-25) van Veit Stoss¸ en de schitterende portalen.

Het oude stadhuis is in de 14e eeuw op een van de kunstmatige eilanden in de rivier de Regnitz gebouwd en is in Duitsland uniek te noemen. De rivier vormde toentertijd de grens tussen de burger- en bisschopsstad. Volgens de legende konden beide zijden het niet eens worden over de bouwplek van het stadhuis, waardoor de rivier als grens een ideaal compromis leek. De façade is versierd met barokke schilderingen, in grote lijnen is echter het gotische gebouw uit 1463 behouden gebleven. Het aangebouwde vakwerkhuis van het Rottmeisterhaus (1688) lijkt als boven de Regnitz te zweven.

De historische huizenrij aan de Regnitz wordt ook wel liefdevol “Klein-Venetië” genoemd. De prachtig versierde en gerestaureerde oude vakwerkhuizen van de voormalige vissersplaats stammen voornamelijk uit de Middeleeuwen. Met zijn balkons en kleine voortuintjes, waaraan zich de aanlegplaatsen voor roeiboten bevinden, vormen ze een romantisch ensemble. In augustus vormen ze het decor voor het volksfeest “Sandkerwa” met het vissteken en de Italiaanse Nacht.

Ook de Rosengarten is een bezoekje waard. Prins-bisschop Friedrich Karl von Schönborn liet deze tuin regelmatig en symmetrisch vormgeven aan de hand van ontwerpen van Balthasar Neumann. De sculpturen in de tuin werden in 1760/61 door de Bamberger hofbeeldhouwer Ferdinand Titz geschapen.

Het beeld dat u hierboven ziet is van de Colombiaanse kunstenaar Fernando Botero. Hij heeft vanaf 1999 in Bamberg 15 kunstwerken gemaakt, die zeer omstreden waren: een heleboel brave burgers vonden die vlezige vrouwenlichamen maar niets!

Nergens ter wereld zijn zoveel brouwerijen gevestigd als in Bamberg en omstreken. De bijna 100 particuliere middenstandsbrouwerijen produceren rond 300 verschillende soorten bier. Het Bamberger rookbier is bekend in binnen- en buitenland. Ik heb er een glas van op en vond eerlijk gezegd dat het net vloeibare hesp was! Het is te krijgen in de historische tapperij van brouwerij Schlenkerla.

Het ‘Aecht Schlenkerla Rauchbier’ wordt in deze tapperij traditioneel rechtstreeks uit eikenhouten fusten getapt – een zeer donker, kruidig-bitter, ondergistend bier met 13,5 procent stamwort. Legendarisch zijn de Bamberger Bierhax’n in Rauchbiersösse (bierkarbonades in rookbiersaus) en de ‘Bamberger Bratwurst’

Das Jahr ist gut, Braunbier zu gerathen,
Drum wünsch’ ich mir nichts als dreitausend Dukaten,
Damit ich kann schütten Braunbier in mein Loch!
Und je mehr ich davon trinke,
Desto besser schmeckt es noch.
Groß von Trockau

“Wenn einer des Bieres trinken will,
der findts zu Bamberg gut und viel”
Johannes Altendorfer

“Der Charakter der Bamberger soll im allgemeinen Biederherzigkeit, Phlegma, Aberglaube und häufiges Biertrinken sein.”
Wilhelm Heinrich Wackenroder

Info:

• U kunt Rauchbier ook in België proeven: in het Delirium Café in de Getrouwheidsgang 4A - 1000 Brussel. Dit café heeft een kaart met meer dan 2000 bieren!
• Het wordt ook verkocht door Dranken Geers (Oostakker)
• Veel van de beschrijvende tekst over Bamberg is ontleend aan de website van het Duitse Toerismebureau Vakantieland Duitsland, aangevuld met eigen impressies

Onder de tab “Stadsfoto’s” vindt u nog meer leuks.

En dan stap je rond 4 uur ’s nachts naar buiten. Het is broeierig warm en er hangt een geur van enorme hoeveelheden natte wol. Of van natte wollen tapijten. Mijn vader werkte in de tapijtensector en in de spinnerij rook het zoals in Delhi Airport om 4 uur in de ochtend. Je kruipt dan vermoeid in een bus (of je wacht nog uren in transit op het volgende vliegtuig, als je bijvoorbeeld naar Leh moet) en je rijdt in ongeveer een uurtje naar de stad. Daar duik je je bed in, je drinkt om je oververmoeidheid in slaap om te zetten nog een dubbele whiskey en dan slaap je een uur of 4-5. Je probeert jezelf wakker te krijgen door een flinke douche en een flink ontbijt en dan trek je de stad in.

Ver kom je niet. Binnen de kortste keren staan er 7 kerels aan je te trekken, die allemaal op je dollars uit zijn. Guide, Maam? Buddha statue, Maam? Apples, Maam? Cigarettes, Maam? Marihuana, Maam? En ze laten je gewoon niet meer met rust. Het eenvoudigste is er ééntje als gids aan te werven. Dan laten de anderen je alvast gaan. Maar dan moet je vreselijk oppassen, want die ene wil natuurlijk dat je allerlei winkels ingaat, waar hij commissie heeft. Uiteindelijk ben je blij als je weer in je hotel terug bent.

Als je in groep bent, heb je daar allemaal minder last van. en dan bekijk je meestal de klassieke toeristische dingen, zoals het Rode Fort, dat in 1639 werd gebouwd in opdracht van Shah Jahan.

Vlak bij het fort ligt de grootste moskee van India, de Jama Mashid of de Vrijdagsmoskee, die net zoals Red Fort van rode zandsteen is, maar met marmeren koepels.

Qutab Minar is een van de beste voorbeelden van de islamitische architectuur in India. De toren bevindt zich in de stad Delhi en is daar een van de belangrijkste toeristische trekpleisters. De toren is 72,5 m hoog en de hoogste stenen toren van India. De bouw van de toren begon in 1193 onder Qutb-ud-din Aybak, de eerste islamitische heerser over Delhi. De toren werd uiteindelijk pas in 1368 voltooid. De verschillen in architectonische stijl zijn duidelijk te zien. Door UNESCO werd de toren in 1993 tot werelderfgoed verklaard.

Andere dingen die je in New Delhi kunt bekijken:

• India Gate (een triomfboog ter nagedachtenis aan Indiase soldaten die sneuvelden in de Eerste Wereldoorlog)
• het Rashtrapati Bhavanpaleis
• Raj Gath-park, waar Mahatma Gandhi werd gecremeerd
• De Shri Swaminarayan Akshardham Tempel (2005)
• De Lotus Tempel van de bahá’í
• de Tombe van Hamayun, gebouwd in 1570
• Gurudwara Sisganj (tempel van de Sikhs)
• en natuurlijk de boekwinkels rond Connaught Place, waar ik uren heb doorgebracht en schitterende dingen heb gekocht (nadat ik de plaatselijke “gidsen” was ontvlucht).

Een collectie van 58 foto’s is te vinden onder de TAB Rondreisfoto’s.