Noteer alvast een nieuwe bookmark: http://opstap.webbie-webbie.com/

Naarmate de nieuwe site wordt opgebouwd, wordt dit exemplaar afgebouwd.

De kerkhoffoto’s worden terug apart ondergebracht.

Noteer het adres:  http://halte.webbie-webbie.com/

Ik fotografeerde er voornamelijk de graven van schrijvers, die een plaatsje op het ereperk hadden verworven. Niets kon mij toen doen vermoeden dat nog geen 3 maanden later Wilfried en Michel daar ook zouden liggen…

Meer foto’s zijn te vinden onder de TAB “De dood gekiekt”. Naast de schrijvers een paar politici, een zanger, twee door fascisten vermoorde socialisten, een journalist …

Het kerkhof werd in 1683 opnieuw aangelegd, omdat er op het plein voor de kathedraal geen plaats meer was om de doden te begraven, en Freiburg bovendien door de vestingstad Vauban werd afgesneden.

Tot het jaar 1875 werden er belangrijke burgers van Freiburg, ambachtslieden, edelen en gesneuvelde officieren en soldaten begraven. Een selectie van bekende namen zijn Karl von Rotteck, Johann Christian Wentzinger, B. Herder en Greiffenegg.

In het midden van de begraafplaats staat een kapel die uit 1757 dateert. Deze oude kapel werd waarschijnlijk tijdens de belegering van Freiburg in het jaar 1744 zwaar beschadigd. Er is een muurschildering aanwezig die mogelijk van de hand van de kunstenaar Johann Christian Wentzinger afkomstig is.

Helaas werd de kapel tijdens de Tweede Wereldoorlog gebombardeerd, maar werd in tegenstelling tot de rest van de wijk Neuburg, niet volledig vernield.

Het graf van de op 17 jarige leeftijd overleden Caroline C. Walter kreeg bekendheid omdat het tot op de dag van vandaag altijd versierd is met verse bloemen. Deze traditie is waarschijnlijk eerst door een treurende geliefde of bewonderaar in gang gezet en later voortgezet door anderen.

Zie de TAB “De dood gekiekt” voor een 50-tal foto’s van dit unieke kerkhof.

Het was mijn eerste fietstocht sinds ik op 26 maart 2008 de geest had gegeven na een hartstilstand en op 28 maart zoals Finnegan terug tot leven kwam (er was wel geen drankfles in de buurt!) Dit verhaal staat op de website “Trottels en Trezebezen” (onderaan de bladzijde beginnen). En net zoals in 2007 toen ik uit het ziekenhuis kwam (nadat ze een stuk van mijn dikke darm hadden weggesneden en alle ellende eigenlijk begonnen is) eerst naar het Middelheimpark gefietst en dan naar Rivierenhof.

In het Middelheimpark heb ik een paar foto’s gemaakt, die zijn toegevoegd aan de Middelheimgalerie 2008 onder de TAB “Antwerpen”, waaronder het bekende Jan de Lichte van Roel D’Haese. Dit monument, bestemd als hulde aan Louis Paul Boon, lokte een rel uit en werd in 1981 geweigerd door de stad Aalst waarvoor het oorspronkelijk was bestemd. Als ik me niet vergis lag het aan een tweestrijd tussen CVP en SP. Het beeld kwam ten slotte in 1987 in het beeldenpark Middelheim terecht. Wat is er anno 2008 met al die stompzinnige relletjes rond kunst eigenlijke veranderd?

Vlak bij de uitgang een beeld dat veel met mijn toenmalige toestand te maken heeft – het heeft twee kanten!

Onder Foto’s van A’pen vindt u nog meer foto’s van dit beeldenpark.

Je vertrekt vanuit de Grote Markt van Antwerpen richting Schelde. Eerst volg je de Scheldekaaien tot aan het Belgisch Loodswezen, daarna ga je naar het zuiden en fiets je langs verscheidene hangars richting Hoboken. Je nadert nog enkele raffinaderijen, Petroleum-Zuid genaamd en gaat dan verder langs de Schelde en de Hobokense polder.

“Den Petrol”

Verder langs de achterzijde van het kasteel Sorghvliedt en langs Fort 8, het laatste bolwerk van de vooruitgeschoven verdedigingslinie rond Antwerpen (1860-1868). Je kunt een bezoekje brengen aan de begraafplaats Schoonselhof (5 km extra) en daarna ga je via de statige Klaverbladdreef richting kasteel Klaverblad en vervolgens naar Hemiksem .

Schoonselhof

In Hemiksem fiets je rond het Hof van Hemiksem en 1,5 km verder zie je al het kasteel Cleydael op het grondgebied van Aartselaar. Je fietst door het centrum van Aartselaar, waar je twee historische gebouwen kunt bewonderen en dan ga je via kasteel Groeningenhof terug richting stad. Je passeert het Academisch Ziekenhuis van Edegem en gaat via een fietstunnel onder de E19 naar de wijk Elsdonk. Daarna bereik je het Nachtegalenpark en is een afstap mogelijk in het openluchtmuseum Middelheim. Vandaar naar de Ring van Antwerpen en langs de Scheldekaaien terug naar de Grote Markt.

Middelheimpark

Als je dat gepresteerd hebt, zul je een zeventigtal gebouwen hebben gezien! Meer foto’s (maar niet van al die historische gebouwen) en een kaartje vind je onder de TAB “Fietsfoto’s”

Deze foto is genomen in de tuin van een zogenaamd christelijk centrum, waar men mij op zeer onchristelijke wijze verzocht te vertrekken omdat ik daar niets te maken had. Daar ontbrak dus duidelijk de goddelijke vonk.

Daarna hobbelde ik met mijn fototoestel naar het Antwerps Begijnhof. Volgens de website van de stad een verborgen, stil plekje naast de universiteit in de binnenstad (Rodestraat 39). Het Begijnhof met zijn huisjes en Sint-Catharinakerkje heeft een mooie binnentuin, een boomgaard en vijvertje. In deze oase van rust uit de 16de eeuw wandel je over gekasseide straatjes.

Voor de liefhebbers van de dood in de kunst: deze steen bevindt zich aan de buitenkant van de kathedraal van Antwerpen, in de buurt van de ingang.

De Sint-Pauluskerk, die oorspronkelijk bij een uitgestrekt dominicanenklooster hoorde. Ze werd in 1571 ingewijd als vervanger van een vorig gebedshuis. Na een brand in 1679 werd een nieuwe barokke toren gebouwd. Het schitterende interieur omvat meer dan 50 schilderijen van beroemd Antwerpse meesters zoals Rubens, Van Dyck en Jordaens; meer dan 200 beeldhouwwerken, prachtige barokaltaren en gesculpteerd kerkmeubilair dat tot het mooiste ter wereld behoort. Het orgel dateert van de 17de eeuw maar werd herhaaldelijk gerestaureerd en uitgebreid. Blikvanger: een indrukwekkende 18de-eeuwse calvarie met meer dan 60 levensgrote figuren (hoek Veemarkt/Zwartzustersstraat).

De Sint-Jacobskerk werd gebouwd tussen 1491 and 1656 in Brabants gotische stijl. De hoge burgerij, handelaars en edellieden wilden hun welstand tonen door een toren te bouwen die hoger was dan die van de kathedraal. Om financiële redenen kon de toren echter maar gebouwd worden tot 55 meter hoog. Binnenin de kerk lukte het de parochianen beter om uit te pakken met hun rijkdom, wat leidde tot een indrukwekkend en rijkelijk gedecoreerd interieur, dat er op dit ogenblik echter vrij verwaarloosd uitziet. Blikvanger: het graf van Pieter Paul Rubens achter het hoofdaltaar in de Onze-Lieve-Vrouwekapel. Voor zijn grafmonument schilderde Rubens zelf het schilderij “Onze-Lieve-Vrouw omringd door heiligen”.

En terwijl ik er was, zweefden de nevelen van de Heilige Geest door de kerk… Deze foto’s werden genomen in mei 2008.

Rond 1370 laat graaf Lodewijk van Male een kapel oprichten ter ere van Sinte Catharina, op wier naamdag hij geboren was en dit met de bedoeling om er begraven te worden: de huidige Gravenkapel.

Na een reeks vernielingen (o.m. door de Bretoenen na de slag van West Rozebeke in 1382, door de Geuzen in de 16e eeuw, en na de gedwongen verkoop van de kerk en de afschaffing van het kapittel tijdens de Franse Revolutie in 1797), werd de O.-L.-Vrouwekerk in 1803 parochiekerk.

Tijdens de 19e en begin van de 20e eeuw volgden nog ingrijpende verbouwingen. Op 21 juli 1944 werd de kerk door een luchtbombardement zwaar beschadigd. De herstellingswerken gebeurden, met onderbrekingen, tussen 1945 en 1975.

Bron: Parochie van de OLV-kerk

Beschilderd graf (15de eeuw) met CALVARIË, oudst bekende schilderwerk in  Kortrijk, kenmerkend voor de devotie en de beeldende kunsten in het begin van die eeuw.

Grafmonument kanunnik Peter De Meulenaere

Detail van het grafmonument kanunnik Braye

Het kerkhof van Damme

Onze Lieve Vrouwekerk

De toren van de Onze-Lieve-Vrouwekerk van Damme overheerst het polderlandschap. De kerk is één van de bekendste monumenten van Damme; dit komt vooral door de platte toren. Kerken met platte torens zijn uniek en komen bijna uitsluitend in deze streek voor.

De grote trots van de kerk zijn ongetwijfeld de houten apostelbeelden uit de 13e eeuw. Als bij wonder hebben ze de geuzentijd overleefd. In het midden van het kruisaltaar staat het mirakelkruis; volgens de legende werd het door Damse vissers uit de zee gevist. Dit kruis wordt jaarlijks in de Heilige Bloedprocessie van Brugge meegedragen. Verder zijn er fragmenten van 14e-eeuwse muurschilderingen, een barokke biechtstoel (17e eeuw) uit de Sint-Donaaskathedraal die in 1801 werd afgebroken door de Fransen, de Heilige-Sacramentskapel (1485), het Sint-Annaaltaar (16e eeuw) en andere oude altaren en nog veel meer. Er is geen betere manier om te weten wat er allemaal te zien is dan het zelf te gaan ontdekken. Voor de liefhebbers: er zijn ook nog een aantal heel oude grafzerken te vinden in de kerk.

Bron: www.damme-online.com

We logeerden in het Apartment-Hotel Bonobo, dat wel sober bemeubeld was maar daarentegen massa’s ruimte bood. De meeste hotelkamers bezorgen me claustrofobie, maar daar had je hier geen last van: een slaapkamer, een badkamer, een kitchenette, en een ruime eet-zitkamer. Bovendien in het hart van de stad gelegen, met vriendelijke eigenaars. Wat wil je nog meer!

We hebben de eerste dag een stadswandeling van 5,5 km gedaan “Monumentaal Brugge“, waarvan me de St.-Salvatorskathedraal, de gebouwen op de Markt (uiteraard), de Vismarkt (waar we een café vonden zonder andere toeristen én een goed visrestaurant), de Onthaalkerk Onze Lieve Vrouw en het Begijnhof als klassiekers zijn bijgebleven.

De dagen daarop gingen we buiten Brugge, dus moeten we zeker nog eens terugkomen om de musea te bezichtigen. Bovendien biedt de website van de stad Brugge nog drie andere individuele wandelingen aan. Enige min-puntjes:

• enorm smalle trottoirs (en op straat lopen is levensgevaarlijk),
• als je fatsoenlijk wil eten moet je diep in de geldbeugel tasten!

We brachten een bezoekje aan de Brouwerij De Halve Maan, die al in 1546 vernoemd werd, en waar “Brugse Zot” gebrouwen wordt. We hebben uiteraard het zalig vocht ter plaatse geproefd. Andere geestrijke dranken van hoge gisting (niet noodzakelijk Brugs) waren Lesage, Brugse Tripel, Tripel Westmalle, Karmeliet (uit Dendermonde)…

Op vrijdag huurden we een fiets bij Eric Popelier en gingen we via de Dammepoort langs de Damsevaart naar Damme. Dat noemt zich tegenwoordig een boekendorp, maar dat viel vies tegen. Het ontnam me in ieder geval de zin Redu te bezoeken. Hoewel de kerk theoretisch tussen 10 en 17 uur toegankelijk was, was ze potdicht. We bekeken het stadhuis en omstreken, maar zagen af van de stadswandeling wegens niet interessant genoeg. Dus dronken we een koffie, staken de Damse Vaart over en fietsten via Oostkerke en Hoeke naar Sluis. Het Nieuwsblad heeft hier een fraai artikel over, mét routebeschrijving (wel niet tot Sluis). Als PDF te downloaden op www.nieuwsblad.be/extra/regio/zomer/AntwerpenBruggeGent.pdf .

Een andere goede beschrijving vind je bij de toptien van de fietstochten van Arco. Zoek daar “Bij Lamme Goedzak op de Trappers” http://www.wandelenarco.be/html/home.asp?t=n.

In Sluis dronk ik een Hasseltse koffie (ja, ik weet het, maar Sluise koffie bestaat niet …) en dat was een opstekertje voor de terugrit, waar we een venijnige zijwind hadden en bijna niet vooruit gingen. Naderhand was ik toch zo fier als een gieter: mét operatieband aan toch 40 km gefietst!

De zaterdag was een treinendag. Eerst gingen we naar Lissewege waar we de O.L.Vrouw-Bezoekingskerk (13e eeuw) bekeken. Daarna wandelden we naar Ter Doest, onder hevig gemor van de Huisdraak, omdat het einde van de weg nooit in zicht kwam. Daar stond ooit in de 12e eeuw een Cisterciënzerabdij, waarvan nu nog een enorme gotische tiendenschuur overblijft (13e eeuw), een deel van de abdijhoeve met duiventoren (1651) en een grote toegangspoort (1662).

Interessant was ook de overvloed aan beeldhouwwerken, zowel in Lissewege als in Ter Doest. Via het Lisseweegs Vaartje belandden we terug op het uitgestorven perron. We reden verder naar Zeebrugge waar we in the middle of nowhere uitstapten en zowaar op een bijna verlaten strand belandden, waar het helemaal niet naar de zee rook overigens.

Over dat stand stapten we Zuidwaarts tot Blankenberge, waar we de kusttram tot Oostende pakten. Kusttrams zijn zeer gevaarlijk voor mensen die mijn beroep uitoefenen, een collega is er al eens ondergesukkeld en was morsdood. In Oostende rook het iets zilter dan in Zeebrugge, maar echt niet zoals ik me de Noordzee herinner (ik was er in jaren niet meer geweest).

Op de website van de Stad Oostende staat overigens een stadswandeling. Maar omdat we toen we door de straten slenterden een bende Jezusfreaks tegenkwamen, die luid zingend de komst van De Here aankondigden, had ik mijn portie al gehad. Jezus redt, Jezus redt, alle mensen opgelet, Jezus redt, Jezus redt, enkel door ‘t gebed (Robert Long). Op de trein terug kregen we te maken met een uiterst vriendelijke kaartjesknipper, zo’n lieve ambtenaar heb ik al lang niet meer tegengekomen, die heeft geen Jezusfreaks nodig om naar de hemel te gaan!

Zondag keerden we huiswaarts via Kortrijk, waar we niet te lang bleven, want we hadden allebei slecht geslapen. We bekeken het Belfort en het Begijnhof, liepen even het stadhuis in, bezochten een aantal kerken en slenterden langs de Broeltorens. Toen hadden we het wel gehad. In een overvolle trein terug naar Antwerpen. Oost-West, thuis ….

De vier foto-albums mbt dit week-end vindt u bovenaan bij Stadsfoto’s (Brugge, Lissewege en de Zee (Zeebrugge, Blankenberge, Oostende) en Kortrijk en bij Fietsfoto’s (Damme-Sluis)